"Na początku chciałbym zburzyć pewien dystans który czasami powstaje między osobami które siedzą i osobami które mówią, powstaje takie myślenie, że my się mamy za lepszych, albo że się wywyższam. Więc od siebie ale myślę że i w imieniu innych powiem że tak wcale nie jest, jesteśmy tutaj tylko dlatego że kiedyś byliśmy w trudnym położeniu, ale ktoś nam pomógł, więc dziś chcemy my tą samą pomoc przekazać innym… zresztą jak posłuchacie naszych historii, dobra będę mówił za siebie, jak posłuchajcie mojej historii to zobaczycie że nie mam za grosz powodów żeby czuć się lepszy od kogokolwiek… a całe moje życie czułem się gorszy od wszystkich.

Ale ALe Ale Ale wszystko od początku, ponieważ to jacy jesteśmy zaczyna się od tego jaki był nasz dom, ja pochodzę z połączenia. perfekcjonistycznego wojskowego taki właśnie jest mój tata i pedantycznej urzędniczki która była moja mama. Moje dzieciństwo wydawałoby się szczęśliwe, jako jedynak miałem dużo uwagi, byłem trochę… a raczej bardzo nadpobudliwym dzieckiem. Przez większą część swojego dorastania uprawiałem chyba wszystkie możliwe sporty związanie z piłka z piłką. Choć może dziś na takiego nie wyglądam 😊

Z Bogiem nie miałem za dużo wspólnego, chociaż przyjąłem wszystkie sakramenty kościoła powszechnego, to tak naprawdę tylko przez chwilę próbowałem go znaleźć, jak miałem może z 14 lat chodziłem systematycznie do kościoła i modliłem się najwięcej jak potrafiłem. Uczynkowość i brak poprawy mojego stanu doprowadziły mnie do frustracji i szybko zaniechałem tej drogi.

Na pierwszy rzut oka wszystko wyglądało dobrze, ale jeśli ktoś przyjrzał by mi się mnie z bliska, zobaczył by nie pewnego chłopca, którego nigdy nie ma w domu i wraca do niego najpóźniej jak się tylko, bo ucieka od siebie samego i od alkoholu w domu, nie zrozumcie mnie źle nie były to jakieś potężne imprezy, ale mieszkając na osiedlu wojskowym alkohol w domu był normą.

Kiedy podwórko wychowuje dzieci prędzej czy później wpadną w tarapaty, ja przez dłuższy czas jakoś unikałem większych problemów i dopóki moim głównym zajęciem był sport wszystko wydawało się w porządku.

Jednak, gdy poszedłem do szkoły średniej zdałem sobie sprawę, że kariery już raczej nie zrobię, więc miałem coraz więcej wolnego czasu, z którym jako chłopak pełen energii nie widziałem za bardzo co zrobić. Szybko zaczęły się imprezy, alkohol i narkotyki które nawet nie zauważyłem, kiedy stały się moim główny zajęciem.

i Nawet nie zauważyłem, kiedy, ale właściwie jedynym moim zajęciem było palenie zielska a od czasu do czasu coś wpadało mocniejszego. Niestety dla mojej wrażliwości a może i nadwrażliwości oraz toksycznych znajomych dragi były jak woda na młyn. wprowadziły mnie w bagno, z którego nie umiałem wyjść a które wciągało mnie coraz głębiej.

Brak poczucia własnej wartości, coraz głębiej postępująca schizofrenia, brak celu oraz nadziei prowadziły do coraz częstszych myśli samobójczych. Aż któregoś dnia podjąłem decyzję że nie będę już się dalej męczył sam ze sobą, o dziwo byłem wtedy trzeźw, zjadłem wszystkie tabletki psychotropowe jakie miałem w domu 6 krotną dawkę śmiertelną, nie chciałem być uratowany, nie napisałem listu pożegnalnego do nikogo nie dzwoniłem byłem pewny że nikogo nie mam.

Z perspektywy czasu widzę jednak że już wtedy Bóg nade mną czuwał ponieważ mój Tata wstał… za potrzebą i usłyszał że się krztuszę, nieprzytomny dławiłem się własnymi wymiocinami.

Wiecie że on prawie nigdy nie zaglądał do mojego pokoju?

Jako były strażak zadzwonił po karetkę i zaczął mnie resuscytować i prawdopodobnie uratował mi życie.

Czasami tak jest że Bóg uwalnia od czegoś natychmiast ja tak miałem z dragami, alkoholi i kłamstwa, moich własnych kłamstw i kłamstwa na temat jaki jestem. Ale z fajkami musiałem powalczyć, zajęło mi 3 lata żeby je rzucić, starałem się jak mogłem, bywało że wytrzymywałem miesiąc, bywało że pół roku i cały czas wracałem - zwykły mechanizm uzależnienia który każdy z was napewno zna.

Jednak ja byłem innym człowiekiem, choć były momenty że chciałem się poddać, to gdy wracałem do Bożego Słowa gdy zaczynałem się modlić to widziałem jak wiele Jezus poświęcił za mnie i to mnie motywowało żeby oddać mu ten obszar, to mnie motywowało do tego żeby być w pełni wolnym człowiekiem. Próbowałem tak wielu rzeczy silnej woli, tabletek, nawet urlop wziąłem żeby się zaszyć, myślałem że jak z tydzień wytrzymam to będzie łatwiej.

Po 3 latach walki wierze że też z Bożą pomocą po której kolejnej próbie tym razem już wytrzymałem i nie palę po dziś dzień.

Miałem pracę, później po kilku latach, nawet nie szukając a tylko modląc się znalazłem drugą pracę od Boga, a później i 3 w tej pracuję do dziś. Przez te trzy lata także naprawiłem relacje z moimi rodzicami, oraz nauczyłem się szanować ich i kochać. Moimi największymi pragnieniami było iść na modlitwę i na grupę domową.

Gdybyście w 2012 roku powiedzieli mi że tak będzie wyglądać moje życie, pewnie bym was wyśmiał i zwyzywał. Dziś jestem wdzięczny Jezusowi bo jestem w pełni świadomy że to tylko Jego zasługa, ponieważ ja o własnych staraniach doszedłem do zupełnie innego miejsca.

Dbanie o relację - to jest moja siła.

Kiedy zacząłem już stawać na nogi przyglądałem się temu słowu: Beznadziejny – pozbawiony szansy, pozbawiony przyszłości, nic już z niego nie będzie. Jest to bardzo mocne słowo, którego często nadużywamy, chciałbym żebyśmy, żebyś ty drogi słuchaczu od dziś przestał używać tego trudnego słowa w stosunku do innych ludzi. Ponieważ tą łatkę bycia beznadziejnym jest tak ciężko od siebie odciąć.

Teraz mam nadzieję i ta nadzieja jest dla każdego ponieważ w księdze Ezechiela 593-571 p.n.e czyli 2,5 tysiąca lat temu są zapisane takie słowa: „Pan mówi: Nie chcę śmierci grzesznika, lecz aby się nawrócił i żył". Ez 33, 11"